‫تامارا یه اسطوره‌ست.
‫آره، آره، پشت سر هم دوتا آلبوم ناموفق منتشر کرده،
‫ولی تکیه کردن به راه و روش بقیه ‫منجر به موفقیت نمیشه.
‫ما به سبک خاص اون نیاز داریم.
‫یکی رو می‌خوایم که راضیش کنه ‫سر درد و دل رو باز کنه
‫و روراست باشه.
‫یکی که بتونه راضیش کنه یه حرف ظالمانه ‫یا گستاخانه بزنه،
‫حالا حرفش هر چی می‌خواد باشه.
‫تامارا هنوز از جون موزیک چی می‌خواد؟
‫خودش فکر می‌کنه
‫از پروژه قبلیش چی کم بوده؟
‫تنها چیزی که یه داستان درباره اسطوره‌ای ‫مثل تامارا کمدن کم داره
‫خود تامارا کمدنه.
‫نکته خیلی خوبی بود، آریل.
‫من حاضرم همچین مقاله‌ای رو بخونم.
‫ممنون.
‫اه، شاید خودم بتونم...
‫بدیم کریس ریث بنویسدش؟
‫براش مقاله الهام بخشی میشه، نه؟
‫آره، موافقم. یه یادداشت براش می‌فرستم.
‫قبول.
‫خیلی خب. خسته نباشی.
‫بگذریم.
‫بریم سر مسئله‌ی ام‌اُبی.
‫دارم خل میشم.
‫سه ساله دارم اونجا کار می‌کنم.
‫سه سال از عمرم،
‫و یه داستان واقعی هم ننوشتم.
‫- چرا، نوشتی. ‫- نه.
‫چی میگی واسه خودت؟
‫عاشق اون مقاله‌ت درباره، اه... ‫چی بود؟
‫استاد هنرهای رزمی نابینا.
‫- اوه، آره، خیلی خب. ‫- چطوری روی سه‌تا انگشتش می‌مونه؟
‫- اوه. اینجوری... ‫- این شکلی...
‫- خیلی خب. ‫- خیلی خب.
‫من اینطور فکر می‌کنم.
‫قدم اول،
‫درباره آدم‌های معروف بنویس
‫چون به صورت ذاتی جالبن.
‫الان اینجاش گیر کردم.
‫- قدم دوم... ‫- «آدم‌های معروف.»
‫خیلی خب. قدم دوم،
‫چون دارم درباره آدم‌های جالب می‌نویسم
‫خودمم برای مردم جالب میشم.
‫و بعد، سه،
‫از حسن نیت مردم استفاده می‌کنم
‫و هر مزخرفی که بخوام می‌نویسم.
‫اونوقت...
‫هدف نهایی چیه؟
‫که چی؟
‫- یه کتاب بنویسم. یعنی... ‫- هوم.
‫چندتا کتاب.
‫بعد نشون مردم بدم که...
‫نمی‌دونم...
‫که نویسنده خوبیم.
‫نشونشون بدم... به چی فکر می‌کنم
‫و... و... چی حس می‌کنم و چی دوست دارم و ‫از چی بدم میاد.
‫ولی خب با این وضع، سی و پنج ساله‌م میشه
‫و هیچکدوم از این اتفاقات هنوز نیفتادن، ‫که بعد چهل ساله‌م میشه.
‫ببخشید، ناراحت نشی‌ها.
‫واو، وایسا. من... من تازه سی و دو سالمه.
‫- چه مرگته؟ ‫- گردش کردم.
‫- نکبت. ‫- تقصیر من بود.
‫- گردش کردم. ‫- باشه، در ضمن،
‫الان صرفاً داری حرف میزنی
‫یا توصیه می‌خوای؟
‫واو. خیلی خب.
‫مورد اول. آها.
‫میشه اون...
‫من روشن‌فکرم.
‫ازت توصیه می‌پذیرم. حرفت رو بزن.
‫- جدی؟ ‫- آره به خدا.
‫باشه.
‫خب، با عشق و همدردی میگم،
‫فکر نکنم واسه کسی مهم باشه تو چه حسی داری
‫یا از چی بدت میاد یا چی رو دوست داری.
‫گوش کن، تازه بیست و هفت سالته.
‫تو یه خانواده خیلی فقیر یا خیلی پولدار ‫بزرگ نشدی.
‫یه کار خوب داری، سالمی.
‫معتاد نیستی، دشمنی نداری.
‫لعنتی، هیچوقت نشده بذاری کسی بهت نزدیک بشه،
‫حتی همین الانش هم همینی، که طرف ‫بخواد دلت رو بشکنه.
‫و مامان و بابات حرف ندارن، واسه همین ‫همیشه مامان من رو تخریب می‌کنی.
‫نه، چون مامانت روانیه تخریبش می‌کنم.
‫مشکلت اینه که آدم متوسطی هستی.
‫هیچ عیبی هم نداره. بیشتر مردم همینن.
‫ولی تجربه‌ست که به مردم چشم‌انداز میده،
‫و چشم‌اندازه که نظراتشون رو ارزشمند می‌کنه،
‫و نظرات تو...
‫به شدت سطحی و متوسط هستن.
‫خیلی خب.
‫راستی مارماهی خیلی خوشمزه‌ایه.
‫آره، خوشمزه‌ست. نه، جدی خوبه.
‫خوبی؟
‫چون می‌تونم... می‌تونم حرفم رو پس بگیرم.
‫مارماهی خیلی خوشمزه‌ایه.
‫مورتی برگشته.
‫- وای خدا. تو هم؟ ‫- من...
‫در این حد بیکاریم؟ ها؟
‫اگه فضای مجازی قراره سر هر شایعه‌ای ‫بزنه به سرش
‫که راحت باشه، ولی شماها ناسلامتی روزنامه‌نگارید.
‫تازه، سی سالی میشه کسی مورتی رو ندیده
‫و چیزی ازش نشنیده.
‫اگه آلبومی در کار بود،
‫مطمئنم مثل همیشه منتشر میشد.
‫اه، مدیربرنامه‌ش، سولداد یوسف،
‫یه نوار از خودش می‌فرسته
‫که داره عین دیوونه‌ها درباره دوران اوج ‫کاری مورتی حرف میزنه
‫و اعلام می‌کنه یه آلبوم تو راهه.
‫تهوع‌آور بود.
‫- این رو باش. ‫- چیه؟
‫سلام، عشق‌های من.
‫سلام.
‫لعنتی، جدی خودشه.
‫خیلی وقت بود همچین صحبتی نداشتیم.
‫ولی به نظرم این مدل صحبت‌ها هیچوقت ‫قدیمی نمیشن. موافقید؟
‫تو بیست و هفت سال گذشته خیلی چیزها ‫عوض شده.
‫وای خدا.
‫باورتون میشه بیست و هفت سال گذشته؟
‫من رو ببینید.
‫عین پیرمردهای جذاب شدم.
‫خیلی خب. زیادی داره بهم خوش می‌گذره.
‫دیگه درباره خودم حرف نمیزنم.
‫اون چی؟ اون چی؟
‫آقای باشکوه.
‫فراخواننده مخملی. دان دیوا.
‫جادوگر وول خوردن.
‫تنها هنرمند زنده‌ای که سی و هشت ‫سینگل منتشر کرده.
‫بله. بله.
‫با... اوه!
‫با شادی غیرقابل تصوری اعلام می‌کنم، ‫عزیزان دلم،
‫که براتون یه هدیه آماده کرده.
‫بزرگترین آلبوم دنیای معاصر.
‫جهان آینده، اصلاً همه دوران‌ها.
‫و به سبک قدیمی و پیش‌نمایشیش،
‫این آخرهفته برای یه عده کمی از افراد پخشش می‌کنه
‫تا این نعمت رو بعدش روونه بازار کنه.
‫همه‌ش همین نیست.
‫باز هم هست.
‫♪ چه جونور کوچولوی نازی ♪
‫♪ دینا ♪
‫♪ و لایق حلقه‌های میلیون دلاری هستی ♪
‫♪ سیمون ♪
‫♪ عاشق اون جین تنگت هستم ♪
‫♪ دینا ♪
‫♪ و عاشق اینم که مثل بچه مثبت‌ها ♪ ‫♪ تیپ میزنه ♪
‫♪ سیمون ♪
‫♪ بغلم کن، عزیزم ♪ ‫♪ محکم بغلم کن ♪
‫♪ من رو ببوس، دختر ♪
‫♪ امشب شنبه شبه ♪
‫...آلفرد مورتی.
‫♪ ببین دارم تماشات می‌کنم ♪
‫♪ شهر رو نقاشی کن ♪
‫♪ اون کنار ماست ♪
‫♪ ملکه‌ها و تاج ♪
‫♪ فقط تو رو می‌خوام ♪ ‫♪ و می‌خوام الماس بندازم ♪
‫♪ اوه، هیچوقت بهم رحم نکن، اوه ♪
‫♪ امشب برای سه نفر جا رزرو کردم ♪
‫♪ بهت نیاز دارم ♪
‫♪ تو هم همینطور، عالیه ♪
‫♪ چه جونور کوچولوی نازی ♪
‫♪ دینا ♪
‫♪ و لایق حلقه‌های میلیون دلاری هستی ♪
‫♪ سیمون ♪
‫♪ تو، رستوران ♪
‫♪ در نور تاریک همه با هم می‌رقصن ♪
‫♪ روح‌های ما ♪
‫اوه، لعنتی.
‫♪ زیر آسمون شب با هم عوض میشن ♪
‫♪ اینقدر می‌رقصیم تا خوابمون ببره ♪
‫♪ خورشید داره میاد دنبالمون ♪
‫♪ حسادت ♪
‫♪ چه جونور کوچولوی نازی ♪
‫♪ دینا ♪
‫♪ و لایق حلقه‌های میلیون دلاری هستی ♪
‫♪ سیمون ♪
‫اون برگشته، عزیزای دلم.
‫اه. چقدر کلاسیک.
‫یه آلبوم بی‌نقص،
‫در سطح آلبوم‌هایی مثل تریلر، هتل کالیفرنیا، ‫و نبراسکا.
‫یه پیام دومی هم اومده.
‫این یکی برای...
‫آریل اکتونه.
‫- کی؟ ‫- جدی؟
‫خب، نظرت درباره اتمام
‫بازنشستگی مورتی چیه؟
‫خدای من، حس می‌کنم یه خوابه، ‫می‌دونی؟
‫من بچه بودم عاشق آهنگ‌هاش بودم،
‫و شما، جناب؟
‫مورتی روزی دوازده ساعت می‌خوابه،
‫و روزی دوازده ساعت هم رو پاست.
‫یه جورهایی «ایجاد تعادل در زندگیه.»
‫این یکی شایعه مورد علاقه‌م درباره اونه.
‫یکی گفته مورتی دندون فردی مرکوری رو خریده.
‫- و شاید... ‫- خبر برتر امروز،
‫آلفرد مورتی، احتمالاً بزرگترین
‫ستاره پاپ دهه نود،
‫بعد از یک وقفه سی ساله...
‫هوای بیابون رو تنفس کن.
‫آره، فوق‌العاده‌ست.
‫- نه؟ اوه. ‫- سلام.
‫- سلام. اوه، باشه. خیلی خب. ‫- اوه.
‫خانم اکتون. آقای سالیوان.
‫به گرین ریورِ یوتا خوش اومدید.
‫افتخار بزرگیه که
‫آخرهفته رو با شما بگذرونم.
‫- ممنون. ‫- بله.
‫ممنون.
‫بقیه مهمان‌ها این طرف منتظرن.
‫لطفاً بیاید دنبالم
‫تا سوار اتوبوس لوییز معروف بشیم.
‫یا خدا.
‫لو کُند.
‫شایعه شده که وقتی مورتی کنسرت ‫برگزار می‌کرده،
‫لباس‌هاش اینقدر سنگین بودن که...
‫آره، وزن اتوبوس رو سنگین می‌کردن، ‫و مجبور می‌شدن
‫دو برابر بنزین بزنن چون سرعت اتوبوس ‫کُند و یواش میشد.
‫- واسه همین اسمش این مدلیه. ‫- آره.
‫- آره.
‫من... یه مقدار تحقیق کردم.
‫نه، تاثیرگذاره. واقعاً تاثیرگذاره.
‫- ممنون. ‫- آره. باریکلا، تازه‌کار.
‫خیلی خب.
‫خب، اینجا رو باش.
‫سلام. مشتاق دیدار، ها؟
‫سلام.
‫اوه، دوستان، با آریل آشنا بشید.
‫یه خانم جوون که از دفتر مجله ‫همراه ما میاد.
‫- سلام. ‫- این کلاراست،
‫که مطمئنم می‌شناسیش.
‫و ایشون هم بیانکا تایسونه، بهترین ‫پاپاراتزی دنیا.
‫استن.
‫- کلارا. کلارا. ‫- استن.
‫استن.
‫می‌بینم که
‫از منفورترین زن جذاب تلویزیون بودن
‫مرخصی گرفتی که به ما ملحق بشی.
‫کلمه کلیدی، «جذاب‌ترین زن...»
‫ممنون... و «تلویزیون.»
‫از رسانه کاغذی لذت می‌بری؟
‫اوه.
‫خوشبختم، عزیزم.
‫اوه، خوشبختم.
‫ایشون رو نشناختم.
‫امیلی کتز.
‫- اینفلوئنسره. ‫- خدا به دادمون برسه.
‫وایسا، ببخشید. داره با بیل لاتو صحبت می‌کنه؟
‫اوه، همین رو بگو.
‫آدم میگه شاید بعد از شروع پادکستش
‫یه مقدار بادش بخوابه.
‫راستش غافلگیر شدم که اومده.
‫منظورت چیه؟ چرا باید از مراسم قرن ‫جا بمونه؟
‫از همدیگه متنفر بودن.
‫خانم‌ها و آقایون، قراره سفر
‫چهار ساعت و هشت دقیقه‌ایمون رو شروع کنیم.
‫تا وقتی برسیم از خودتون پذیرایی کنید.
‫ممنون.
‫وای خدا. سیندی کرافورد یه اسطوره‌ست.
‫از بین دوستاش اون رو بیشتر از همه ‫دوست دارم.
‫اوه، چه جذاب.
‫چیکار می‌کنن؟
‫[فصل دوازدهم: فردا] ‫[از جوانی به آن‌ها آموزش بده تا دنیا از آن تو شود]
‫استن، این رو خوندی؟
‫هوم؟
‫اوه، تو سبد بود، نه؟
‫نخوندم. چی نوشته؟
‫یه چیزهای خیلی خاصی نوشته. اینا...
‫هی، الان وقتشه که نقشه بازی رو ‫نهایی‌سازی کنیم.
‫اوه. آره.
‫باشه. آره.
‫من یه چندتا چیز میز نوشتم.
‫- عالیه. ‫- آره.
‫پس، می‌دونی، مشخصه که،
‫منم که قراره نقد و مقاله رو بنویسم،
‫ولی می‌تونی یادداشت برداری و کمکم کنی.
‫خیلی خب. آره، ام، من...
‫- می‌دونی، می‌تونم چندتا... ‫- نه، همون یادداشت برداری از هر چیزی که می‌بینی کافیه.
‫کتاب‌های عجیب یا،
‫نمی‌دونم، گروه‌های دوستاش، هر چی.
‫اینا رو بنویس،
‫و آخرهفته یه نگاه بهشون می‌اندازم. ‫باشه؟
‫- باشه. ‫- خب.
‫می‌دونی، واقعاً برات خوشحالم.
‫اینا دیگه کی هستن؟
‫کشته مُرده‌های مورتی.
‫از وقتی انتشار آلبوم اعلام شد اینجا جمع شدن.
‫شنیدم چندتاشون تو ماشین می‌خوابن.
‫به امید اینکه ببیننش.
‫یه سری از مردم واقعاً به یه سرگرمی ‫دیگه نیاز دارن.
‫دوستت دارم!
‫- ممنون. ‫- وای خدا.
‫خوش اومدید.
‫قبل از اینکه برای آماده شدن ‫برید به اتاق‌هاتون،
‫برای اطمینان از درست برگزار شدن مراسم، ‫گوشی‌هاتون رو بذارید اینجا.
‫یکشنبه که تجربه شما به پایان رسید ‫بهتون پسشون میدیم.
‫هی.
‫خانم کتز.
‫ممنون.
‫این یه هدیه‌ست.
‫- اوه. ‫- ممنون.
‫خوش اومدید، خانم اکتون.
‫چه خوشگله.
‫- آریل. ‫- می‌ذارمش کنار جایزه امی‌ـم.
‫خیلی خب.
‫در طی اون سال‌ها، کنسرت‌های من
‫تونستن افراد
‫محترم و مقدسی رو جذب کنن.
‫و بعد از هر اجرا، رسم بود
‫که چندتاشون رو دعوت کنم به پشت صحنه ‫در اتاق استراحتم
‫که عکس بگیرن و صحبت کنیم.
‫و یه شب، یه افتخار باورنکردنی نصیبم شد
‫و تونستم به چاک نوریس و محمد علی ‫خوش‌آمد بگم.
‫و مثل هر دفعه دیگه‌ای
‫که دو مرد آلفا وارد یه مکان مشترک میشن،
‫یه رقابتی شروع شد.
‫و خیلی زود، چاک نوریس ایستاد
‫و اعلام کرد سرعت دستش اینقدر زیاده
‫که می‌تونه یه پشه رو از وسط نصف کنه.
‫و وقتی جمله رو تموم کرد...
‫هیا!
‫به زمین نگاه کردم، و بله،
‫دیدم یه پشه از وسط دو نصف شده.
‫علی یه لحظه هم تردید نکرد.
‫ایستاد،
‫رفت وسط اتاق،
‫یه مقدار خم شد عقب.
‫دو بار ضربه زد.
‫به زمین نگاه کردم،
‫دیدم یه پشه
‫به چهار قسمت کوچیک تقسیم شده.
‫کل اتاق تشویقش کردن.
‫ولی چاک نوریس که مصمم بود، ‫تسلیم نشد.
‫دوباره برگشت به مرکز اتاق.
‫یه پشه پیدا کرد و...
‫به پایین نگاه کردم، و بله، یه خون‌خوار کوچولو
‫به شش قسمت کوچولو تقسیم شده بود.
‫و علی، کاملاً خونسرد، ایستاد،
‫اتاق رو دور زد و یه پشه پیدا کرد.
‫ضربه.
‫به بالا نگاه کردم و دیدم پشه هنوز تو هواست.
‫گفتم، «علی، قهرمان،
‫پشه هنوز داره پرواز می‌کنه.»
‫علی هم برگشت سمت من و گفت،
‫«آره، پرواز می‌کنه،
‫ولی دیگه نمی‌تونه بچه‌دار بشه.»
‫بنابراین،
‫بذارید بنده اولین نفری باشم
‫که حضور شما به عنوان اولین
‫شنوندگان هجدهمین آلبوم استودیوییم، ‫درخواست سزار رو بهتون تبریک بگم.
‫بریم شام بخوریم؟
‫- سلام. خوشحالم بالاخره می‌بینمتون. ‫- همچنین.
‫عالی به نظر میای، رفیق.
‫تو هم خوب به نظر میای. ‫ولی نه اندازه من.
‫- اوه. ‫- ممنون، آریل.
‫هی. شنیدم اهل نیویورکی.
‫- راسته؟ ‫- اه، آره.
‫چه خفن.
‫- ممنون. ‫- از موت خوشم اومد.
‫منم از موی تو خوشم اومد.
‫اه، من آریل هستم.
‫خوشبختم، آریل.
‫- من ماد هستم. ‫- خوشبختم، ماد.
‫می‌خوای کنار من بشینی، آریل؟
‫آره.
‫حتماً.
‫اگه اجازه بدید، بنوشیم.
‫چون دوست قدیمی، دیگه کم پیش میاد ‫با هم غذا بخوریم.
‫همونطور که دلمون برای تو تنگ شده بود، ‫دلمون برای این دورهمی‌ها هم تنگ شده بود.
‫دوستان، این دوستم آریله.
‫باعث افتخاره که اینجا کنارتیم.
‫سلام. حال شما؟ من جول هستم.
‫- خوشبختم. ‫- به افتخار آلفرد.
‫آلفرد.
‫هی. اولین غذا.
‫اولین غذا.
‫یه گاز بزنید و رد کنید.
‫خدمت شما.
‫واو. عین پلنگ می‌مونی.
‫این آخرهفته برامون می‌رقصی؟
‫ذوق نکن، عزیزم. ‫هنوز هم بلد نیستم برقصم.
‫یالا، کلارا.
‫چی؟ هیچکس مثل مورتی نمی‌رقصه.
‫اوه. ممنون.
‫ولی قشنگه.
‫آره.
‫آره. موافقم.
‫یورگ بودی، نه؟
‫آریل اکتون.
‫چه ضیافت قشنگی.
‫ام...
‫رک و راست بگم، من به عنوان یه روزنامه‌نگار ‫اومدم اینجا،
‫و ممکنه یه مقاله درباره
‫این مراسم فوق‌العاده بنویسیم،
‫و می‌خواستم یه مقدار درباره تاریخچه ‫همه چی بدونم،
‫اگه راحتی که باهام صحبت کنی.
‫من قبلاً تو
‫دبیرستان هاردن در شارلوت معلم موسیقی بودم.
‫یه ترم، موسیقی‌دان مورد علاقه‌م...
‫یعنی خود جادوگر وول خوردن رو انتخاب کردم،
‫که بشه تمرکز اولیه‌ی بچه‌ها.
‫یه روز، سر زنگ دوم بودیم
‫که یکی باهام تماس گرفت
‫و گفت مورتی می‌خواد من رو ببینه.
‫اول فکر کردم سرکاریه، می‌دونی؟
‫- هوم. ‫- البته.
‫ده سالی میشد کسی مورتی رو ندیده بود.
‫- آره. ‫- آره.
‫و بعدش...
‫خودش گوشی رو گرفت دستش...
‫و اون صدا رو...
‫نمیشه اشتباه گرفت.
‫سرکاری کجا بود.
‫خود ستاره‌ست.
‫وایسا، پس...
‫مورتی یه دفعه‌ای بهت زنگ زد؟
‫گفت به هیچکس نگم.
‫گفت چی می‌خواد یا...
‫چی؟
‫نیاز نبود. نه.
‫حتی به محل کارم هم خبر ندادم.
‫نه تماس گرفتم، نه رفتم مدرسه.
‫صبح روز بعدش سوار هواپیما شدم.
‫و الان به بچه‌ها تئوری موسیقی یاد میدم.
‫مثلاً به این مادی کوچولو.
‫و جان، معلم تربیت بدنیه.
‫دو و تیراندازی یاد میده.
‫«از جوانی به آن‌ها آموزش بده تا دنیا از آن تو شود.»
‫نقل قول از کتابه، نه؟ اونی...
‫اونی که آبی بود...
‫- مراتب مدیتیشن. ‫- آره.
‫اون...
‫ببخشید... نمی‌دونم دیگه چطوری باید بپرسم.
‫شما...
‫- شما... ‫- ما رتبه‌گرا هستیم.
‫شما...
‫گمونم باید بپرسم این...
‫براتون به چه معناست؟
‫«تنها مسیر همه‌جانبه
‫برای جلوگیری از انسداد خلاقیت
‫و اطمینان پیدا کردن از محافظت از کسانی که ‫دارای این خلاقیت هستند.»
‫چاپلوس با اون س نوشته میشه؟
‫احتمالاً بله.
‫- سلام. ‫- آلفرد مورتی.
‫آریل اکتون.
‫درسته.
‫خیلی شوکه شدم که دعوتم کردین،
‫ولی واقعاً باعث افتخار و هیجانمه
‫که می‌تونم آخرهفته رو اینجا باشم.
‫امیدوارم.
‫یادت نره س رو درست کنی.
‫- بله. چشم. ‫- خوب بخوابی.
‫همچنین.
‫تبریک میگم، و یه خوش‌آمد مجدد
‫به حضور شما در این دورهمی خاص میگم.
‫برای راحت بودن شما، براتون
‫یه مستخدم شبانه روزی گذاشتیم.
‫اگه نیاز به پذیرایی خاصی داشتید،
‫ایشون رو در جریان بذارید.
‫مهم نیست خواسته‌تون کوچیکه یا بزرگ.
‫مستخدم شما کنارتونه.
‫یا خدا، موزه مورتی.
‫باورم نمیشه.
‫اوه، بچه‌ها دارن نمایش خیمه‌شب بازی اجرا می‌کنن.
‫عاشق نمایش خیمه‌شب بازیم.
‫اسم آهنگ
‫فردا، عشق منه.
‫لذت ببرید.
‫♪ بار آخری که عاشق شدم ♪
‫♪ شونزده ساله‌م بود ♪
‫♪ یه پسر کوچولو با رویاهای بزرگ ♪
‫♪ بعد دختره رفت غرب به هالیوود ♪
‫♪ عشق اونطوری که می‌خواستم جواب نداد ♪
‫هوم؟
‫- آخ! ‫- اینم از این.
‫هی، چیکار می‌کنید؟
‫کارت رو بکن.
‫چیکار... نه، ولم کنید!
‫خودشه.
‫صبح بخیر.
‫چیزی میل دارید؟
‫نه. می‌خواستم برم بدوئم.
‫می‌تونم دیگه؟
‫صبح بخیر.
‫از خدمات لذت می‌بری؟
‫خوبه. بله.
‫دوی صبحگاهیت چطور بود؟
‫خوب بود.
‫ولی ناراحت شدم.
‫مستخدمم هم تموم مدت مجبور شد کنار من بدوئه.
‫از نظر خدماتی استثنایی هستید.
‫تنها چیزی که اینجا به نظرت استثناییه ‫همینه؟
‫خدماتمون؟
‫بله. ام...
‫یعنی آهنگ هم فوق‌العاده بود.
‫جدی میگم. واقعاً...
‫قشنگ و تاثیرگذار و یه جورهایی بامزه بود.
‫بامزه؟ چطور مگه؟
‫فکر نمی‌کردم حرف دل شما اینطوری باشه.
‫فکر می‌کردی چطوری باشه؟
‫ام...
‫من...
‫مثل تفلون،
‫براق و قدرتمند
‫با یه عالمه پول و تشویق.
‫جسارت نشه.
‫خب، مراعات من
‫رو نکن، عزیزم. بشین.
‫ام...
‫ولی جدی، من...
‫به نظرم تاثیرگذار بود.
‫ممنون.
‫یه جوری می‌خونین انگار این اتفاقات ‫همین دیروز افتادن، و...
‫واقعاً دلگرم کننده بود
‫که هنوزم همونقدر فوق‌العاده‌اید.
‫ممنون. وگرنه که خیلی ضدحال می‌خوردید.
‫آره، ضدحال بزرگی میشد.
‫سلام، آریل.
‫ام...
‫نمی‌خوام سر صبحی
‫- اندرسون کوپر بازی دربیارم... ‫- اوهوم.
‫ولی اینجا...
‫این آئین، این رتبه...
‫چند وقت پیش پایه‌گذاری کردینش؟
‫اوه.
‫اوه، نه. من نساختمش.
‫فکر کردی من اونا رو نوشتم؟
‫نه، من یه خواننده ساده‌م.
‫همه اینا قبل از من وجود داشتن.
‫ولی شما از اعضا هستید دیگه؟
‫بله، بهش پایبندم.
‫دقیقاً چیکار می‌کنید؟
‫منظورت چیه؟
‫آخه تمام ادیان یه کاری می‌کنن.
‫کاتولیک‌ها میرن مراسم عشای ربانی.
‫خون مسیح رو می‌نوشن.
‫مسلمان‌ها رو به مکه نماز می‌خونن.
‫می‌دونی، هر کدومشون... شیوه خودشون رو دارن.
‫تمام ادیان یه کارهای خاصی رو با همدیگه ‫انجام میدن.
‫ام، به گروهی که با همدیگه هیچ کار ‫خاصی انجام نمیدن چی میگن؟
‫کنگره.
‫راستش می‌دونی چیه؟
‫یه... چیزی هست...
‫که همه‌مون... انجام میدیم.
‫می‌خوای ببینی؟
‫آره.
‫شرمنده که بو میاد.
‫ای کاش می‌تونستم بگم بهش عادت می‌کنی،
‫ولی از این خبرها نیست.
‫این معتقد درگیر
‫فرایندیه که بهش میگیم غواصی.
‫همه باید این کار رو انجام بدیم.
‫از جمله خود شما؟
‫بله.
‫یعنی اینا رو می‌خورید؟
‫ما برای ساخت گردنبند فقط از مرواریدهای ‫طبیعی استفاده می‌کنیم،
‫یعنی مجبوریم چندین و چندتا
‫صدف باز کنیم تا آخرش
‫به یکی برسیم که توش مروارید داشته باشه.
‫خب، در صد صدف،
‫چندتا مروارید پیدا میشه؟
‫خیلی کم، ولی خلاصه کردنش
‫به چندتا عدد جزو اهداف ما نیست.
‫پس هدفتون چیه؟
‫اوه، لعنتی.
‫ما باید...
‫بذاریم ایشون با تمرکز کارش رو انجام بده.
‫ام...
‫شرمنده اگه چیزی از زیر دستم در رفته، ولی...
‫الان...
‫هدف کار ایشون چیه دقیقاً؟
‫خب، مراتب مدیتیشن
‫یادمون میده که ارزش یه مروارید
‫از ارزش تمام صدف‌های خالی بیشتره
‫و اون تعادل، تعادل واقعی،
‫نشون میده همه چیزها با هم برابر نیستن
‫بلکه یادمون میده
‫که همه‌ی چیزها با هم...
‫برابر نیستن.
‫تعادل واقعی؟
‫بله.
‫مثلاً عین کسی که روزی دوازده ساعت
‫می‌خوابه و دوازده ساعت بیداره.
‫هوم.
‫شما واقعاً دندون فردی مرکوری رو خریدی و گذاشتی؟
‫هوم. هوم.
‫استخون‌بندیِ پم گریر رو داری.
‫- خیلی خب. ‫- اوه، واقعاً زیبایی.
‫حالا زیاد شورش رو درنیار.
‫خب.
‫واقعاً عجیبه.
‫خیلی سرعت عملتون بالاست.
‫آدم یه روز تو آیینه نگاه می‌کنه
‫و والدینش رو می‌بینه و...
‫خب، عزیزم.
‫خب، روتین پوستیت چیه؟
‫ام...
‫چی؟
‫روتین پوستیت.
‫دست و پات.
‫بدنت رو میگم، عزیزم.
‫آخرین باری که وکس کردی کِی بود؟
‫اه، نه، آره. متوجه شدم.
‫ام...
‫نمی‌دونم.
‫اه، من...
‫نمی‌دونم به شما چه ربطی داره.
‫یه... مدتی... میشه.
‫خوبه. خوبه.
‫مورتی میگه کسی نباید دست تو طبیعت ‫بدنش ببره.
‫ولی منظورش یه انسان تمیز و مرتبه،
‫و روی «مرتب» بودن اصرار داره.
‫ما همه‌مون روتین داریم، حتی آقایون.
‫مگه می‌خواد... چیزی ببینه...
‫مطمئنم اینطور نیست.
‫من قبل از تور کریم کراش تو بخش تازه‌واردها ‫کار می‌کردم.
‫مهمون‌های خیلی تاثیرگذاری داشته.
‫اسطوره‌ها، کسایی که اسم تعطیلات رو ‫از روی اسم اونا برداشتن.
‫بازیکن‌های فوتبال، برنده جایزه پولیتزر.
‫همه‌شون این پروسه رو گذروندن.
‫خیلی خب، شرمنده.
‫پس چون
‫یه مشت آدم معروف و قدرتمند
‫می‌خواستن با مورتی وقت بگذرونن،
‫اجازه دادن که شما یا بقیه...
‫هر کاری می‌خواین باهاشون بکنین؟
‫هی، به قول مورتی،
‫«هیچکس اندازه خود ستاره‌ها،
‫از ستاره‌ها سوءاستفاده نمی‌کنه.»
‫بریم اتاق موسیقی؟
‫ولی یه نفر کمیم، نه؟
‫آره. بیل کو؟
‫آقای لاتو خواستن جلسه ماساژشون طولانی‌تر بشه.
‫بعداً به گروه ملحق میشن.
‫ممنونم. باعث افتخارمه.
‫واقعاً خیلی الهام‌بخشه.
‫یه چیزی هست که با هم یکی‌شون می‌کنه.
‫بعد من... مطمئن نیستم چطور بگم، ولی اونا...
‫همه‌شون خیلی با هم متفاوتن، ‫ولی یه چیزی هست که...
‫انگار همه‌شون چهره‌ی یه نفرن.
‫اوهوم.
‫خب می‌دونی، رتبه معتقده که...
‫سازندگی رو میشه توی زندگی بهش رسید،
‫و اسطوره شدن برای همه در دسترسه،
‫ولی زود از بین میره.
‫- درسته. ‫- مثلاً...
‫مثلا وقتی اون پل رو...
‫توی زندگی بدون عشق ساختم،
‫توی اون لحظه، من یه سازنده بودم.
‫- یه سازنده‌ی بزرگ. ‫- همینطوره.
‫ولی دقیقاً به همون شکلی که هزاران سال پیش...
‫یه نفر نعل اسب رو ساخت و اسطوره شد.
‫این واقعاً فوق‌العاده‌ست آلفرد.
‫به نظرتون...
‫این نمی‌تونه یه مقدار غریب باشه؟
‫که جوری مسائل رو ببینید که اکثر آدما نمی‌تونن،
‫و هرگز چیزی رو توی عمرشون نمی‌سازن که...
‫واقعاً فوق‌العاده باشه.
‫راستش ما دقیقاً به برعکس این اعتقاد داریم.
‫که هرکسی هر لحظه می‌تونه یه سازنده باشه.
‫این فرصت برای همه وجود داره،
‫از رئیس گرفته تا کسی که اسمش ته لیسته.
‫آره، منطقیه، درسته؟
‫ما فقط کالبدیم.
‫بعضی‌هامون استعداد بیشتری دارن ‫و بعضی‌هامون ندارن.
‫خیلی ممنونم.
‫خب، قضیه چیه؟ ‫نوت‌برداری چطور پیش میره؟
‫نه، خوبه. خوبه.
‫- باشه. ‫- آره.
‫خیلی چیزهایی فوق‌العاده‌ای رو پیدا کردم.
‫داشتم فکر می‌کردم که...
‫شاید بتونم یه چیز ثانویه...
‫مثلاً یه مقاله در کنار مال تو بنویسم.
‫- یه مقاله‌ی دوم؟ ‫- آره، یه مقاله‌ی دوم، کاملاً دومینش باشه.
‫فقط توی رتبه‌گرا باشه.
‫استن.
‫باهام صادق باش.
‫این یه فرقه‌ست.
‫- خب، آره. ‫- یا خیلی به یه فرقه شبیهه.
‫آخه، این خیلی جالبه.
‫آره. خب؟
‫خب، دیشب داشتم با یورگ صحبت می‌کردم.
‫اوهوم.
‫سرگذشتی که اعضا دارن...
‫همه‌شون فوق‌العاده‌ست. ‫می‌تونم یه بررسی کامل از...
‫نه، نه، نه، نه. بذار همینجا متوقفت کنم. ‫بس کن، بس کن.
‫بذار همینجا متوقفت کنم.
‫ما یه ماجرا رو منتشر می‌کنیم.
‫تو هم... توی اون ماجرا...
‫نقش حیاتی‌ای رو داری.
‫ولی می‌دونی، هرچیزی که...
‫اینجا به نظر جالب میاد،
‫توی داستان منه.
‫- باشه. ‫- به علاوه، به علاوه...
‫این... طرفدارهای عجیب و غریبی که آبی پوشیدن،
‫این گلدون‌های لعنتی...
‫این رقصیدن‌های لعنتی، ‫هیچ‌کدوم از اینا مهم نیستن،
‫چون در مورد موسیقیه.
‫ماجرای اصلی اونه، می‌دونی؟ یعنی...
‫- خدایا، استن. ‫- خدایا. خدایا.
‫یه نفر کمک کنه!
‫- چه اتفاقی افتاد؟ ‫- بگید شارلان سریع بیاد اینجا.
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫- همین الان! ‫- خدایا. درش بیارید!
‫- نه! ‫- خدایا!
‫- فقط نفس بکش، فقط نفس بکش. ‫- چه خبر شده؟
‫درش نیارید.
‫- خدایا. ‫- اوه، این...
‫خیلی عذر می‌خوام آقا.
‫زه کمانم یه مشکلی داشت. ‫از دستم در رفت.
‫خدایا.
‫بله؟
‫آریل. بیا، یه نوشیدنی بخور.
‫آریل.
‫همین الان داشتیم می‌گفتیم که...
‫باید با اتاقت تماس بگیریم ‫و دعوتت کنیم بیای اینجا.
‫- همین الان داشتیم می‌گفتیم. ‫- ولی خودت اومدی.
‫خیلی چیزی نمونده.
‫ولی به نظر سبک‌وزن میای، واسه همین...
‫اون موقعی که منم لاغر بودم رو یادم میاد.
‫خب، همه‌مون دهه‌ی 80 رو یادمونه بیانکا.
‫- لعنت بهت. ‫- باشه.
‫- لعنت به خودت. ‫- به افتخار مورتی...
‫بهترین هنرمند جهان...
‫هنوز هم بزرگ‌ترین هنرمند جهانه.
‫- شکی نیست. ‫- مورتی.
‫آریل، مشکل چیه؟
‫بهتره قضیه مقاله‌ی کوفتی من نباشه.
‫می‌دونم.
‫استن، ممکنه که...
‫اتفاقی که برای تو افتاد یه حادثه نبوده باشه؟
‫- چی؟ ‫- ما اینجاییم،
‫وسط ناکجاآباد.
‫گوشی‌هامون رو گرفتن. ‫لپتاپ‌هامون رو گرفتن.
‫هیچ راه ارتباطی‌ای با جهان بیرون نداریم.
‫ما رو تحت نظر دارن، 24 ساعته مراقب‌مونن.
‫احتمالاً یه جوری دارن صداهای توی ‫این اتاق رو گوش می‌کنن.
‫چند نفر آدم گم شدن.
‫- بیاید اون رو فراموش نکنیم. ‫- چی؟
‫مطمئنی تو هم با من تیر نخوردی؟
‫چون یه ذره دیوونه‌وار به نظر میاد.
‫- نمی‌خواستم من بگم. ‫- ببخشید.
‫یه چیزی مشکل داره.
‫این قضیه اصلاً برای شما نگران‌کننده نیست؟
‫مثلا عجیب نیست یا حداقل یه ذره ‫عجیب و غریب نیست براتون؟
‫این کمتر از این برام عجیبه که ‫بیل لاتوی پرمدعا...
‫فکر می‌کنه انقدری کارش درسته که ‫نباید با بقیه‌مون به آلبوم گوش بده،
‫بعد آلفرد مورتی...
‫کل این کارها رو کرده باشه،
‫که گوشی‌هامون یا همچین چیزی رو بدزده؟ ‫آخه بیخیال.
‫نمی‌دونم واسه چی این کار رو کرده.
‫خودت گفتی از هم متنفرن.
‫اره، از همدیگه به خاطر یه موضوع ‫خیلی احمقانه متنفرن.
‫سال‌ها پیش...
‫بیل یه مصاحبه‌ای کرد که...
‫یه جورهایی مورتی رو مسخره کرد،
‫که دوبرمنش رو بعد از مرگش تاکسیدرمی کرد.
‫- اوه، تاکر. ‫- درسته.
‫خدا رحمتش کنه.
‫مشخصه که مورتی یه ذره خجالت کشید،
‫چون همه فکر می‌کردن یه جورهایی عجیبه،
‫- چون واقعاً یه جورهایی عجیبه. ‫- اوهوم.
‫این قضیه اصلاً به نظر من درست نیست.
‫خب، به خاطر همینه که تو فقط ‫داری یادداشت برمی‌داری؟
‫- باشه. ‫- فقط آروم باش... صبر کن.
‫- چه اتفاقی داره میفته؟ ‫- نمی‌دونم. آخه...
‫این گروه... این گروه خیلی ناراحته.
‫ناراحته که من روی صحنه نیستم.
‫آره!
‫ردیف پشتی نیمه خوابه.
‫ولی ردیف جلویی آماده‌ست که بترکونه!
‫آره!
‫طبل‌زن‌مون یه ساعت دیر کرد.
‫رفته بود سوار ماشین یه هوادار شده بود.
‫آره!
‫چراغ روی صحنه‌مون سوخته.
‫ولی سارونگم از راه دور می‌درخشه.
‫آره!
‫قیمت بلیط پایین بود.
‫ولی یه برنامه‌ی دیگه رو هم رزرو کردیم.
‫میکروفن کوچیک و ارزون قیمته.
‫ولی صدای من باعث میشه...
‫بزرگ به نظر بیاد.
‫احسنت!
‫[مقاله‌های جدید، از اعضا یادداشت بردار ‫اتاق ماساژ کجاست؟ بیل؟ پدر و مادر بچه‌ها؟]
‫آریل؟
‫همه‌تون رو بسیار دوست دارم. ‫امیدوارم به زودی ببینم‌تون.
‫- وای. ‫- تو... حالت خوبه؟
‫بهم دست نزن. بهم دست نزن.
‫چی... چی شده؟
‫وایسا، یه دقیقه صبر کن.
‫بذار توضیح بدم، باشه؟
‫- من دارم میرم. ‫- آریل. آریل.
‫آریل.
‫من باید برم.
‫چرا؟ چی... چی شده؟ ‫چه اتفاقی افتاده؟
‫بیل لاتو کجاست؟
‫ناجی؟
‫به نظرم داشت واسه شام آماده می‌شد.
‫وایسا، بیل اذیتت کرده؟
‫نه، فقط... کجاست؟
‫امیلی کتز کجاست؟
‫همین الان از پیشش اومدم.
‫خیلی حالش بهتره و واسه نمایش کودکان...
‫میاد پیش‌مون.
‫اوه، باشه.
‫آریل، تو...
‫نمیشه دقیقاً بهم بگی چه اتفاقی افتاده؟
‫دیروز به نظر خیلی حالت خوب بود.
‫نه، هیچی رو توضیح نمیدم.
‫فقط می‌خوام برم.
‫من میرم.
‫همین الان میرم. میرم.
‫ببخشید، ولی این واقعاً الان ممکن نیست.
‫چند نفر از معتقدین لوئیز رو بردن شهر.
‫زود برمی‌گردن.
‫باشه، خب، یکی از اونا چی؟
‫اونا 15 کیلومتر می‌برنت.
‫باید 60تای بقیه‌اش رو راه بری.
‫باشه، خب باید یه فکری بکنیم، ‫چون من باید برم.
‫این فرصت یه بار توی عمرت پیش میاد.
‫اگه اصلاً قدردانش نیستی...
‫یورگ.
‫متوجه نیستی ترسیده؟
‫مشخصاً هم به خاطر یه کاریه که ‫ما کردیم یا نکردیم،
‫واسه همین می‌خواستم عذرخواهی کنم ‫و بهت اطمینان بدم که...
‫که به محض این که بتونیم
‫از اینجا می‌بریمت.
‫ناجی، اتوبوس کی برمی‌گرده؟
‫نهایتاً تا 40 دقیقه دیگه. ‫الان باهاشون تماس می‌گیرم.
‫در عین حال می‌خوام با جف تماس بگیری ‫و قضیه‌ی هواپیما رو حل کنی.
‫سوخت‌گیری کنه.
‫یه کاری کنن که به محض این که...
‫آریل به فرودگاه می‌رسه،
‫آماده‌ی پرواز باشه، باشه؟
‫- بحثی توش نباشه، اولویت اصلی‌تون باشه. ‫- بله آقا.
‫پس خیمه‌شب بازی چی؟
‫خب، اون... اون باید بره،
‫واسه همین... این بار از دستش میده.
‫ولی ما کلی زحمت کشیدیم، ‫قرار بود بشینی پیش من.
‫این منصفانه نیست.
‫می‌دونی، می‌تونیم این کار رو بکنیم.
‫اگه آریل موافق باشه،
‫ساختمون کودکان نزدیک‌ترین ساختمون ‫به دروازه‌ست،
‫و می‌تونه بمونه و نمایش رو ‫تا رسیدن اتوبوس تماشا کنه.
‫البته اگه تو هم راحت باشی.
‫می‌تونم ورودی رو از ساختمون ببینم؟
‫یعنی، می‌تونم ببینمش؟
‫به خدا قسم، راستش رو میگم.
‫آره، باشه.
‫- آره! ‫- باشه.
‫یورگ، اگه میشه...
‫ممنونم.
‫دوست داشتنیه.
‫بسیار خب بچه‌ها.
‫تراژدی بیلی رو براتون اجرا می‌کنیم.
‫باشه. من آماده‌ام.
‫عید بشارت!
‫بهمون بگو که مشکلات بچگیت...
‫چطور توی ساخت چنین موسیقی موفقی ‫بهتون کمک کرد؟
‫با توجه به جایی که اهلشم ‫و جایی که الان بهش رسیدم،
‫خب به نظرم این خودش ترانه‌ی قشنگیه.
‫ولی کاش بچگی هیچکس مثل مال من نباشه،
‫- حتی برای موفقیت. ‫- راجع به زندان بهمون بگو.
‫توی زندان آهنگی رو اجرا کردی؟
‫خب، من هم بی‌نقص نیستم. ‫خودتون که می‌دونید.
‫زندان هم پر از آدم‌های بی‌نقص نیست،
‫ولی بقیه‌ی دنیا هم همینطوره.
‫هنوز مواد مصرف می‌کنی؟
‫خوشبختانه می‌تونم خدمت‌تون بگم که ‫الان که اینجا وایسادم صددرصد پاکم،
‫و می‌خوام تا آخر عمرم هم همینطوری بمونم.
‫من از اشتباهاتی که توی گذشته‌ام کردم،
‫خجالت می‌کشم و شرمسارم،
‫و می‌خوام از طرفداران و خانواده‌ام بخوام که...
‫تا هرجایی که می‌تونن من رو ببخشن.
‫خودم هم دارم تلاش می‌کنم ‫همین کار رو بکنم.
‫از کی وزنت شروع کرد به بیشتر شدن؟
‫نظرت در مورد این که مک‌کی ‫داره پول‌هات رو به باد میده چیه؟
‫کاملاً ورکشسته شدی؟ ‫گزارش‌ها میگن که ورکشسته شدی.
‫بیلی، کی آهنگ میوه‌ی عجیب رو می‌شنویم؟
‫به نظرت همچین خواننده‌ای ‫باید الگوی مردم باشه؟
‫بیلی! خانم هالیدی!
‫عید بشارت!
‫یه چیزی تکون خورد. یه چیزی تکون خورد.
‫اون چه کوفتیه دیگه؟
‫- یعنی چی؟ ‫- خدایا.
‫خدایا.
‫این یه جور شوخیه؟
‫- چی؟ ‫- یه نفر... یه نفر اونجاست؟
‫لعنتی، خدایا.
‫یعنی چی؟
‫خدایا.
‫آم...
‫- خدایا. ‫- بچه‌ها، وقت رفتنه.
‫اون مشکلش چیه؟
‫قول داده بودم که شفاف برخورد کنم،
‫زدن زیر قول هم کار قشنگی نیست.
‫آفرین بچه‌ها.
‫خیلی... خیلی جذاب بود.
‫خب سعی می‌کنم توضیح بدم.
‫هر ماده‌ی شیمیایی که خورده بود،
‫آم...
‫ببخشید، مسائل علمی رو من کلاً متوجه نمیشم.
‫میشه گفت که...
‫هرچیزی که توی بدنش آب داره،
‫به سرعت داره بزرگ‌تر میشه.
‫من... کم و بیش دقیق گفتم؟
‫- کم و بیش. ‫- می‌بینید؟
‫وقتی علم رو پیگیری کنید ‫اتفاقات خارق‌العاده‌ای میفتن.
‫نظر تو این نیست عزیزم؟
‫نکن... داری چه غلطی می‌کنی؟
‫- خدایا. ‫- خدای بزرگ.
‫خدایا.
‫- یورگ، خواهش می‌کنم. ‫- اون واقعاً دیوونه‌ست.
‫- یه حوله بدید. ‫- برید کنار.
‫برید کنار کثافت‌ها!
‫نه! بذارید برم!
‫ولم کنید!
‫- هیچکس جایی نمیره! ‫- من می‌خوام برم.
‫بذارید برم.
‫لعنتی! نگاهش کن.
‫آخه، این رو می‌بینی؟
‫واسه چی هیچ ماده‌ی ضد آبی...
‫واقعاً ضد آب نیست؟
‫چرا؟
‫سوال خیلی خوبیه.
‫بعد می‌دونید، من...
‫متاسفانه باید یه چیزی بگم.
‫آم...
‫خیلی‌هامون به شدت...
‫تلاش کردیم که این مراسم ‫تا آخر عمر به یاد موندنی باشه،
‫و به نظرم همه‌ی شما...
‫خیلی خیلی مشکل‌ساز شدید.
‫من رو... ببخشید.
‫- این زیاده‌رویه. ‫- بذارید برم.
‫من فقط می‌خوام برم.
‫عذر می‌خوام. این زیاده‌رویه.
‫خب، میشه بالاخره سوال و جواب رو شروع کنیم،
‫که در مورد درخواست سزار صحبت کنیم؟
‫هی، هی، هی!
‫بشین!
‫خدایا.
‫اوه!
‫خدای بزرگ.
‫خفه‌اش کنید!
‫- بلندش کنید. ‫- وقفه‌مون به پایان رسید.
‫این چه کوفتیه؟
‫همین رو گفتی؟ این چه کوفتیه؟
‫پس اولین سوال...
‫اولین مصاحبه‌ام بعد از سی سال اینه،
‫این چه کوفتیه؟
‫می‌دونی، من... ‫به نظرم خودم بهتر می‌تونم عمل کنم.
‫پس بیاید امتحان کنیم.
‫آقای آلفرد مورتی.
‫علامت سوال.
‫شما برای چی...
‫اسم آلبوم جدیدتون رو...
‫درخواست سزار گذاشتید؟
‫از سوال‌تون ممنونم.
‫از بیلی هم به خاطر دعوت شدنم ممنونم.
‫خب، داستانش خیلی جالبه.
‫یه روز تابستونی که توی کیپ بودم،
‫یه داستانی حسابی توجهم رو جلب کرد،
‫داستان دزدیده شدن ژولیوس سزار.
‫خب، اینجا کسی می‌دونه که...
‫کی ژولیوس سزار رو دزدید؟
‫دزدان دریایی.
‫جوونا هم درست میگن.
‫کاملاً درست میگی آریل اکتون.
‫خب، بذار ازت بپرسم که...
‫ممکنه بدونید که ژولیوس سزار ‫وقتی آزاد شد،
‫چه پاسخی بهشون داد؟
‫با ارتشش برگشت اونجا.
‫که چیکار کنه؟
‫الان ناامیدمون نکن.
‫همه‌ی کسانی رو که دزدیده بودنش رو کشت.
‫در واقع به صلیب کشیدشون.
‫تک تک‌شونه.
‫هیچ اغراق یا افسانه‌ای توش وجود نداره،
‫که کسی کار خارق‌العاده‌ای کرده.
‫فقط و فقط همه‌شون رو به صلیب کشید.
‫حالا بگو ببینم نورچشمی معلم،
‫که خیلی خیلی روش حساب کردم،
‫بهترین قسمت این داستان کجاست؟
‫آم...
‫خب، بهترین قسمت...
‫این داستان اونجاست که...
‫دزدان دریایی‌ای که ژولیوس سزار رو دزدیدن،
‫فکر می‌کردن یه روستاییه.
‫فکر می‌کردن باهاش برابرن.
‫و به خاطر این برداشت اشتباه‌شون،
‫واسه ژولیوس سزار همون مقداری پول خواستن،
‫که واسه هر آدم معمولی رومی‌ای می‌خواستن.
‫این یعنی سزار مجبور بود درخواست کنه،
‫که پولی که بابتش می‌خواستن رو بیشتر کنن،
‫که با موقعیتی که داشت همخوانی داشته باشه.
‫بعد این چی رو بهمون نشون میده؟ خب...
‫نشون میده که اشرافیت...
‫حتی وقتی به دست رعیت‌هات افتاده باشی،
‫همچنان اشرافیته، مگه نه؟
‫مگه نه؟
‫خب، اون داستان چی شد بچه‌ها؟
‫اون خیمه‌شب بازی چطور؟
‫تراژدی بیلی.
‫به نظرم اون مصاحبه خوب پیش رفت.
‫- فوق‌العاده، ‫- نه.
‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم.
‫- لطفاً بذارید برم. ‫- استن.
‫خواهش می‌کنم. خواهش می‌کنم.
‫متاسفم.
‫خواهش می‌کنم.
‫بل.
‫به کله‌ی راین‌استون خوش اومدید،
‫خونه‌ی دوران کودکی مورتی ‫تبدیل به یک موزه‌ی تعاملی شده.
‫می‌دونستید که آلفرد اصالتاً ‫اهل پئوریا ایلینوی‌ئه؟
‫من اون روز حسش نکردم.
‫یعنی تا همون لحظه.
‫دور بزنید.
‫خیلی حسوده.
‫هنوز هم خوشگلی.
‫...قربانی کردن خلقت زیبای ما.
‫می‌دونین، نمیشه یه نقاشی رو از نو کشید
‫یا یه نت نواخته شده رو از نو نواخت.
‫و اگه اشتباهی شده،
‫چه اشتباه شما باشه یا یه نفر دیگه،
‫تنها راه اصلاح کردنش
‫خلق یه چیز زیباست.
‫من در تمام معابد زیبای دنیا
‫درس خوندم.
‫هر یادگاردانی که وجود داره رو جمع‌آوری کردم.
‫ولی تا حالا چیزی به زیباییِ شما مرواریدها ندیدم.
‫آدم از فرداش بی‌خبره.
‫شاید در کنار هم بمونیم...
‫گوش کن.
‫رسیدی به دروازه، بپیچ به راست، خب؟
‫بعد برو تا برسی به نور، باشه؟
‫ولی بیاید امیدوار باشیم چیز زیبایی ‫از آب دربیاد.
‫به افتخار دوران ما در شن.
‫هُلم بده.
‫نوش جان.
‫هی.
‫کمک، کمک، کمک!
‫- تو کی هستی؟ ‫- تو اون خونه بودم.
‫اونجا بودم، چند نفر مُردن، باید بریم.
‫- اونجا بودی؟ ‫- آره.
‫یا خدا، خونریزی داری. آسیب دیدی؟
‫- آره! ‫- مورتی هم آسیب دیده؟
‫آره، آسیب دیده، باید بریم.
‫- مورتی رو دیدی؟ ‫- باید بریم.
‫وایسا، وول خورد؟
‫مطمئنم رقص وول خوردنش رو انجام داد.
‫آهنگ جدیدش رو شنیدی...
‫شرمنده!
‫[دو سال بعد]
‫شده فکر کنی چرا رتبه‌گراها اون شب ‫کمکت کردن فرار کنی؟
‫یا از نظر روحی روانی سعی می‌کنی به ‫اون شب فکر نکنی؟
‫شاید جفتش. نمی‌دونم.
‫من... یادم نیست این چندمین مصاحبه ‫این ماهمه،
‫شرمنده‌م.
‫تورهای کتاب واقعاً...
‫خسته‌کننده‌ن.
‫- آره، خسته‌کننده‌ن. ‫- آره، خیلی خسته شدم.
‫خب، می‌دونی که باید بپرسم...
‫وقتی برگشتی به محوطه واقعاً ‫این اتفاقات افتادن؟
‫دقیقاً همونطوریه که نوشتم.
‫و تنهایی اونجا نشسته بود،
‫هنوز تو لباس سفیدش و پیانو میزد؟
‫حس می‌کنم یک میلیون بار این رو گفتم،
‫ولی واقعاً باورنکردنی بود.
‫پلیس‌ها نتونستن حتی یدونه رتبه‌گرا ‫رو پیدا کنن.
‫هنوز نتونستن طرفداری که دم در بود ‫رو پیدا کنن.
‫- هیچی. ‫- هوم.
‫ام، ببخشید.
‫- اجازه هست... ‫- اوه، بله.
‫ممنون.
‫الو؟ آریل اکتون هستم.
‫آریل. حدس بزن من کیم.
‫من سولداد یوسف هستم و از مالیبویِ آفتابی ‫کالیفرنیا زنگ میزنم.
‫از صبح دوشنبه‌ت لذت می‌بری؟
‫عزیزدلم؟ الو؟
‫- چی می‌خوای؟ ‫- اوه. امروز صبح یکی از دنده چپ بلند شده.
‫ولی فکر کنم بحث اینه که تو چی می‌خوای.
‫مگه شش‌تا درخواست مصاحبه نفرستاده بودی
‫که بشینی برای رمانت با آقای مورتی صحبت کنی؟
‫خب، شانس آوردی. آقای مورتی امشب ‫حاضره تو بیمارستان ایالتی
‫و فوق امنیتیِ رینو بشینه و باهات صحبت کنه.
‫به نظر من شبیه تالار شکنجه‌های قرون وسطی‌ـست.
‫راستش رو بخوای، این ایالت‌ها باید بابت برخوردی ‫که با مردم دارن مجازات بشن.
‫واقعاً منزجر کننده‌ست.
‫سولداد، می‌دونی
‫که مراجعه‌کننده‌ت، آلفرد مورتی
‫به قتل پنج شخص بی‌گناه اعتراف کرد،
‫سعی کرد من رو بکشه و مظنون
‫به رهبریِ صدها رتبه‌گرا به سوی خودکشی جمعیه؟
‫یه آدم احساساتیه.
‫خداحافظ، عزیزم. مراقب خودت باش.
‫به قول معروف، درود.
‫اوه، چه سنگین.
‫شروع کنیم؟
‫پایتون.
‫- بله؟ ‫- خب، تو رمانت نوشتی...
‫اولین روزی که همدیگه رو دیدیم
‫بوت کرمی تمساحی پام بود،
‫ولی در واقع، رنگشون دودی و از جنس ‫پوست پایتون بود.
‫البته کسایی که وارد نیستن ممکنه اشتباه کنن،
‫ولی من هرگز همچین کاری نمی‌کنم. ‫تصورش هم...
‫گفتی تو «رمانم؟»
‫تو کتاب سیصد و بیست صفحه‌ای واقعیم،
‫بزرگترین مشکلت باهاش جنس بوتته؟
‫می‌دونی، یه مقدار نقد سازنده
‫تا حالا کسی رو نکشته، آریل.
‫خیلی خب.
‫ام...
‫انتظار نداشتم عین یه آدم عادی پشیمون باشی،
‫ولی اومدم سعی کنم حقیقت رو گزارش کنم
‫که خانواده‌ها به نتیجه برسن و...
‫و چندتا کتاب دیگه بفروشی.
‫- خب... ‫- آریل، هی داری
‫تک سوالی که
‫برای پرسیدنش تا اینجا اومدی رو ‫می‌پیچونی... خیلی سریع برات میگم...
‫انسان‌های اولیه رهبرشون رو
‫مثل حیوون‌ها انتخاب می‌کردن...
‫اه، بر اساس قدرتشون.
‫بله، با نظریه داروین آشنام.
‫چه ربطی به قاتل بودن تو داره؟
‫انسان‌ها تکامل پیدا کردن.
‫بشریت هم همینطور.
‫بشریت یه دولت
‫و قوانین و مقرراتی ساخت.
‫و با پیدایش اینا، معیار اینکه
‫چه چیزی در یه رهبر ضروریه عوض شد.
‫پس از قدرت رسید به نیمکره چپ مغز.
‫برای رئیس‌جمهور شدن، باید تو دانشگاه ‫آیوی لیگ درس خونده باشی
‫و یه مدرک حقوق از این دانشگاه بگیری
‫که به بقیه ماها، به ما پادوها ثابت بشه
‫که این آدم باهوشه.
‫ولی ببین الان به کجا رسیدیم.
‫دنیای امروز داره آتیش می‌گیره.
‫نرخ بی‌سوادی به بالاترین حد خودش رسیده. ‫هیچوقت تا حالا اینقدر جدا از هم نبودیم.
‫جنگ‌های دائمی داریم و لیست ادامه داره.
‫پس مشخصه که این معیار، این معیار هوش نیمکره چپ،
‫شکست خورده.
‫ولی یه جوابی براش هست.
‫یه تکامل جدید.
‫پس اینجا دیگه زور یا نیمکره چپ مغز ‫جواب نیست
‫بلکه جواب رو می‌تونیم تو نیمکره راست
‫که مسئول خلاقیته پیدا کنیم.
‫ببین، من نمی‌خوام اینجا بشینم و بگم ‫مقاله قدیمی استن
‫که توش نوشته بود تیلت رو زیادی بزرگ کردن،
‫یا عکس‌های زشت پاپاراتزی بیانکا
‫زشت و خوب نبودن.
‫و نظر کلارا درباره کله کچلت رو هم فراموش نکنیم.
‫حتی تو هم نمی‌تونی بعد از کشتن
‫صدها نفر با وول خوردن خودت رو آزاد کنی.
‫من صدها نفر رو نکشتم.
‫استن سالیوان، کلارا آرمسترانگ،
‫بیانکا تایسون، امیلی کتز و بیل لاتو رو نکشتی؟
‫اوه، چرا، کشتم.
‫آریل، باید بدونی که شاهکارت،
‫مقدمه‌ی شروع داستان ماست.
‫هیچکس از قتل چشم‌پوشی نمی‌کنه.
‫ولی اگه به اندازه کافی رسوایی‌آوره، مردم ‫تا ابد درباره‌ش صحبت می‌کنن.
‫تازه، قرار نیست چون نشستی یه کتاب درباره
‫جنگ‌های صلیبی خوندی دیگه کاتولیک نباشی.
‫تو محکوم به پنج حبس ابد شدی.
‫چرا نمیگی جنازه‌ها کجان؟
‫رتبه‌گراها کجان؟
‫همین اطراف.
‫ما پخش و پلا شدیم، اما هنوز به ‫هم پیوند خوردیم که به جوون‌ها آموزش بدیم
‫و فصل‌های جدیدی رو شروع کنیم،
‫که کارهای در حال نابودی رو حفظ کنیم،
‫که الهام ببخشیم و مردم رو آروم کنیم،
‫که شعله شوق خالص رو باد بزنیم،
‫که از نزدیک کسایی که بار الهی خلاقیت به ‫گردنشونه رو تحت نظر قرار بدیم.
‫پنهان نشدیم بلکه منتظریم.
‫منتظر یه فردای بهتر.
‫پس چی تو لیوان نوشیدنی بود؟
‫نوشیدنی ساده.
‫- باشه. ‫- اوه.
‫بخشش همراه استعداد میاد.
‫هر چقدر بااستعدادتر باشی،
‫بخشش کامل‌تری نصیبت میشه.
‫رتبه بالاتر میره و رشد می‌کنه.
‫ما...
‫یکی رو می‌خواستیم که کار رو شروع کنه.
‫پس...
‫یالا. حرفم رو فهمیدی.
‫پس چرا من؟
‫چه سوال خوبی.
‫دو دلیل داشتیم.
‫یکی برای ما، یکی برای من.
‫دلیل ما، این بود که حس می‌کردیم ‫یه حامل خالصی،
‫و آلوده‌ی موفقیت نشدی،
‫و توسط روش‌های بی‌ارزش برای خونده شدن ‫مقاله‌هات فاسد نشدی.
‫دلیل من اینه که، وقتی داشتم درباره‌ت ‫تحقیق می‌کردم،
‫داستانی که درباره خانمی که عضو ‫هیئت‌مدیره مدرسه بود نوشتی رو خوندم.
‫- یادته؟ ‫- کارول ریگو؟
‫اون مقاله حتی پونصد کلمه هم نداشت. ‫واسه قبل این بود که کارم رو تو انتشاراتی جی شروع کنم.
‫نوشتی که چونه اون خانم
‫«به شکل زیبایی نامشهوده.»
‫منم می‌خواستم یه نفر درباره من همچین ‫چیزی بنویسه.
‫در هر نسلی، یه تراژدی تاثیرگذار رخ میده،
‫و توجه تمام مردم دنیا رو به خودش جلب می‌کنه.
‫بیشتر مردم اتفاقات وحشتناکی که
‫چند سال پیش افتاد رو محکوم کردن،
‫در حالی که گروهی از افراد که تعدادشون رو به رشده ‫با طرف مقصر هم‌ذات‌پنداری کردن.
‫در نهایت، درخواست سزار
‫از زمان انتشارش میلیون‌ها نسخه فروخت.
‫اما همه‌مون روی یه موضوع توافق داریم...
‫اونم اینه که مهمون بعدیمون یه ستاره‌ست.
‫کتاب جدیدش خیلی سریع تبدیل به ‫یه کتاب پرفروش شد،
‫اما این رو فقط کسایی نمی‌دونن که ‫روی مریخ زندگی می‌کنن.
‫خانم اکتون، صبح بخیر. ‫تبریک میگم.
‫خیلی هیجان‌زده‌م که امروز کنار شما نشستم.
‫کتاب دوران ما در شن یه رمان جسورانه
‫و زیباست.
‫چه حسی داره نویسنده کتابی باشید
‫که همه دارن درباره‌ش حرف میزنن؟
‫خانم اکتون؟